برای شکل گیری نهضت کارآفرینی خلاقانه در ایران به منظور بازسازی و نوسازی محیط کسب و کار ملی و جوامع محلی به چهار فعالیت موازی و متقارن همزمان نیاز است؛ روح افزایی، فکر افزایی، نرم افزاری و سخت افزاری!
به گزارش پایگاه خبری بهره ورنیوز، حمیدرضا حاجی اشرفی در یادداشتی در صفحه اقتصاد نوشته است:
در زمان گذشته دولت ها و سرمایه گذاران فقط به عوامل نرم افزاری و سخت افزاری متمرکز بودند . دلایل مختلفی برای توجیه این موضوع وجود دارد . کوچک بودن روستاها و شهرها و وجود خانواده گسترده و انتقال تجارب شغلی از پدر به پسر و روش تربیتی نسل های بیبی بومر و X ها، موجب می شد تا فرآیند اشتغالزایی ساده تر و تبدیل به یک امر عادی که دغدغه دولت ها و بزرگان خانواده ها را برطرف ساخته بود و فقط تامین سرمایه های مادی و انرژی معنوی و ابزارهای مکمل بر عهده دولت ها و مراجع کسب و کار بود. واحد درسی منابع انسانی دانشگاه محتوا مطالعاتی مفید در این زمینه است.
روحیه و نگرش نسل های پیشین در زمینه اشتغال آفرینی به علت گذر از عصر موج کشاورزی به صنعتی، خود به خود متمایل به فرصت سازی های نو و توسعه صنعت و خدمات برای رشد و پیشرفت در قرن بیستم بود. لیکن به مرور زمان و تغییرات بین نسلی و رشد تکنولوژی شاهد تغییرات گسترده در جوامع هستیم، بطوریکه نسل های Yو Z به لحاظ موقعیت اجتماعی و فرهنگی دچار تغییرات زیادی شده اند. تغییرات باعث سخت تر و پیچیده تر شدن فرآیند اشتغالزایی و فرصت سازیهای اقتصادی شده اند!
با از بین رفتن خانواده گسترده و فردگرایی انسانها در عصر جدید و تحولات زیستی برای شکل گیری بنگاه های اقتصادی نوین، چرخه شکل گیری تربیت و پرورش جوانانی که به کارآفرینی گرایش داشته باشند دچار دگرگونی بسیطی شده اند تا جاییکه دولت ها مجبور به تاسیس نهادهای متولی کارآفرینی شده اند.
بدین ترتیب که همچون سیستم سواد آموزی که کودکان و جوانان باید دوران ابتدایی و متوسطه را در مدارس تحت یک نظام آموزشی مشخص بگذرانند و پس از آن به بازار کار یا دانشگاه بروند در سیستم کارآفرینی نوین ، به موازات آموزش های نظری و دروس تئوری یک سیستم مروج و ناظر مدیریت انگیزش و آموزش اشتغال آفرینی ،عوامل چهارگانه؛ روح افزایی، فکرافزایی، نرم افزاری و سخت افزاری را بطور متمرکز بعهده دارد
هنگامی که یک نسل به علت سبک زندگی آپارتمان نشینی و گسسته شدن روابط و مناسبات فامیلی به سمت فردگرایی و تک محوری گرایش پیدا می کند، آن شرایط روحی و ذهنی و مادی تبدیل جوانان به کارآفرین را از دست می دهد. لذا گرایش به استخدام و اشتغال مشاغل ساده انفرادی کم بازده بیشتر میشود که به زیان اقتصاد کشورهاست.
متاسفانه در موج چهارم این سبک تبدیل به یک فرهنگ خاص شد، بنحویکه موجب تضعیف بخش های خصوصی و تعاونی از مناظر مختلف شده است. کشور ما به عنوان یک جامعه در حال توسعه ناچار است همزمان با پیاده سازی برنامه های انقلاب های چهارم و پنجم صنعتی در حال اجرا در دنیا به بازسازی و نوسازی اقتصاد و ایجاد فرصت های شغلی تولید محور برای اشتغال جوانان و نیمه بیکاران بپردازد.
نسل نو، سرمایه و امکانات مالی و روحیه کارآفرینی مستقل را ندارد . پس برای حمایت جوانان و در واقع به منظور حمایت از منافع ملی و تداوم حیات پویا و خلاقانه اکوسیستم محیط کسب و کار لزوم تاسیس یک سیستم جدید بعنوان راهبر نهاد مسئول حمایت از کارآفرینی مستقل از وزارتخانه ها و نهادهای کنونی احساس می شود تا آن سیستم مسئولیت مدیریت تامین همه نیازهای آموزشی، ترویجی و روحی، ذهنی، فکری، دانش، مهارت، ابزارها، سرمایه، مدیریت و … کارآفرینان جوان را عهده دار شود و همچون یک منتور استارتاپ بزرگ ملی و شتابدهنده تخصصی زمینه توسعه پایدار و متوازن اکوسیستم محیط کسب و کار بعنوان «راه سوم» که در واقع یک ماموریت مستقل حامی همه جانبه نهضت کارآفرینی ایران است، را راهبری کند.
مطالب مرتبط:
استفاده از هوش مصنوعی برای نوآوری تجاری و آموزش کارآفرینی در راستای ارتقای بهرهوری