بررسی اجمالی تأثیرات تغییرات اقلیمی بر بهره‌وری کل در کشورهای عضو APO (بخش 3)

در نوروز امسال، میتوانید ترجمه گزارش چشم‌انداز بهره‌وری آسیایی – به عنوان جدیدترین گزارش مهم سازمان بهره وری آسیایی – را در پایگاه خبری بهره‌ورنیوز که به صورت سلسله‌وار منتشر می‌شود، دنبال کنید. در سومین روز نوروز 1404، بخش سوم از مقاله بررسی اجمالی تأثیرات تغییر اقلیمی بر بهره‌وری کلی در کشورهای عضو سازمان بهره وری آسیایی را در ادامه میخوانید.

شکلهای 1-4 و 1-5 روندهای بهره وری نیروی کار و TFP را در میان اقتصادهای با درآمد متوسط ​​پایین (LMIE) عضو سازمان بهره وری آسیایی از سال 1970 تا 2021 نشان می دهد. به طور خاص، در طول تقریباً 50 سال، میانگین بهره وری نیروی کار در LMIEها از 0.35 به 1.6 افزایش یافت، در حالی که TFP از 0.76 به 1.2 افزایش یافت.

اینها ممکن است ناشی از پیشرفت‌های تکنولوژیکی، دیجیتالی‌سازی یا تغییر نیروی کار از بخش‌های کم‌بازده مانند کشاورزی به بخش‌های با بهره‌وری بالاتر مانند تولید و خدمات باشد.

شکل 4 و 5 – روند بهره وری نیروی کار و بهره وری کل عوامل تولید در اقتصادهای با درآمد متوسط ​​پایین تر، 1970-2021

بنگلادش و سریلانکا به طور خاص یک روند صعودی استثنایی از نظر بهره‌وری نیروی کار را نشان می‌دهند، اما روند TFP پس از سال مرجع در مقایسه با میانگین وزنی APO با تاخیر مواجه است. این اختلاف ممکن است نشان دهنده سرمایه گذاری بیش از حد در سرمایه یا ناکارآمدی نیروی کار در صنایع خاص باشد.

به عنوان مثال، ساختارهای اقتصادی بنگلادش و سریلانکا به ویژه در برابر شوک های خارجی آسیب پذیر هستند و صنایع مستعد تنش های بین المللی مانند گردشگری و کشاورزی بخش قابل توجهی از اقتصاد آنها را تشکیل می دهند.

همچنین، هر دو کشور وابستگی بالایی به صادرات دارند، با توجه به این واقعیت که بنگلادش دومین صادرکننده بزرگ پوشاک است و سریلانکا چهارمین تولیدکننده چای در سراسر جهان است. اگرچه آنها از نظر حجم عالی هستند، اما ارزش افزوده به ازای هر لباس یا واحد چای در مقایسه با کشورهایی که بر محصولات گران‌قیمت یا برند متمرکز هستند، نسبتاً پایین است.

با توجه به این عوامل، بهره وری بالای نیروی کار در بنگلادش و سریلانکا را می توان به نیروی کار فراوان آنها نسبت داد. با این حال، آنها با چالش های مربوط به TFP پایین مواجه هستند. این روند متضاد نشان دهنده نیاز به توسعه سرمایه انسانی از طریق آموزش و مهارت آموزی، همسو با پیشرفت تکنولوژی و رشد شرکت های داخلی است که می توانند با بازار بین المللی رقابت کنند.

شکل 6 و 7 – روند بهره وری نیروی کار و بهره وری کل عوامل در اقتصادهای APO با درآمد متوسط ​​بالا، 1970-2021

شکل‌های 1-6 و 1-7 روند بهره‌وری کلی نیروی کار و TFP را در اقتصادهای APO با درآمد متوسط ​​بالا (UMIEs) از سال 1970 تا 2021 نشان می‌دهند. بیشتر اقتصادها روند بهره‌وری نیروی کار را در میانگین وزنی APO UMIEs، به استثنای مغولستان و ایران، دنبال می‌کنند.

رشد استثنایی بهره وری نیروی کار مغولستان پس از سال 2000 را می توان به افزایش قابل توجه اشتغال دستمزدی نسبت داد که بین سال های 2000 تا 2019 50 درصد افزایش یافت (بانک جهانی، 2022).

علیرغم این رشد در بهره وری نیروی کار، مغولستان روند نزولی قابل توجهی را در TFP در همان دوره نشان می دهد که نشان دهنده ناکارآمدی در استفاده از نیروی کار است.

چالش هایی که اکثر کشورهای UMIE در استفاده و مدیریت کارآمد منابع انسانی و سرمایه با آن مواجه هستند، در عملکرد TFP آنها منعکس می شود، همانطور که با عدم رشد قابل توجه در TFP نشان داده می شود.

برعکس، کشورهایی مانند مالزی و تایلند روندهای پایداری را در بهره‌وری نیروی کار و TFP نشان می‌دهند و پس از سال مرجع بالاتر از میانگین APO باقی می‌مانند. یک فرصت بالقوه برای UMIE ها برای دستیابی به رشد بهره وری از طریق گسترش زنجیره های ارزش جهانی است (APO Productivity Outlook 2024, 2023).

تنوع اقتصادی و ادغام بیشتر تجارت بین‌المللی می‌تواند باعث تغییر ساختاری در این کشورها شود و اثرات سرریز را افزایش دهد و بهره‌وری کلی را افزایش دهد.

شکل 8 و 9 – روند بهره وری نیروی کار و بهره وری کل عوامل تولید در اقتصادهای با درآمد بالا، 1990-2021

شکل‌های 1-8 و 1-9 روند بهره‌وری نیروی کار و TFP اقتصادهای پردرآمد (HIE) را نشان می‌دهند، که هر دو یک مسیر صعودی صاف را نشان می‌دهند. ژاپن، به ویژه، عملکرد استثنایی در بهره وری نیروی کار و TFP تا سال مرجع را به نمایش گذاشت.

روند عقب ماندگی در رشد بهره وری را می توان از دیدگاه های مختلف توضیح داد. از نظر جمعیتی، اقتصادهای پردرآمد در ابتدا از سهم فزاینده ای از جمعیت کار سود می بردند، اما اکنون با هزینه اجتماعی هنگفتی برای حمایت از جمعیت سالخورده مواجه هستند (بانک ژاپن، 2016).

از نظر اقتصادی اجتماعی، این اقتصادها قبلاً به پیشرفت های قابل توجهی در آموزش، مراقبت های بهداشتی، فناوری و حکومت دست یافته اند. در حالی که پیشرفت بیشتر در این زمینه ها ممکن است به افزایش بهره وری نیروی کار و رشد TFP کمک کند، بعید است که به سطوحی که قبلاً به دست آمده بود برسد.

ادامه دارد …

مطالب مرتبط:

بررسی اجمالی تأثیرات تغییرات اقلیمی بر بهره‌وری کل در کشورهای عضو APO (بخش 2)

بررسی اجمالی تأثیرات تغییرات اقلیمی بر بهره‌وری کل در کشورهای عضو APO (بخش 1)

مجله بهره‌وری (29): تغییرات اقلیمی و بهره‌وری در چشم‌انداز کشورهای آسیایی

انتشار گزارش «چشم‌انداز بهره‌وری آسیا 2025»

اشتراک گذاری:



دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *