داستانک بهره‌وری (9): فرمان تولید در عصر هوش مصنوعی

محسن یادبروقی، تحلیلگر راهبردی هوش مصنوعی، فناوری و نوآوری مجموعه‌ای با عنوان «قصه‌های راهبردی؛ داستانک‌هایی برای مدیران ایرانی در عصر هوش مصنوعی» و در فصل اول آن با عنوان «تصمیم و راهبرد» به انتقال پیام‌های راهبردی مدیریتی می‌پردازد.

به گزارش پایگاه خبری بهره‌ورنیوز در بخش نهم فصل اول این داستانک‌ها، «فرمان تولید در عصر هوش مصنوعی» را بخوانید.

شب سردی است و باران با ریتمی نامنظم روی سقف فلزی سوله کارخانه ضربه می زد و صدایش در سالن می پیچید؛ گویی خود سالن با هر قطره نفس می‌کشید. هر ضربه‌ی باران، یادآور شب‌های بی‌خوابی، تلاش‌های بی‌وقفه و تکاپوی بی‌صدای انسان و ماشین‌ بود که در کنار هم، آینده‌ی تولید را می‌ساختند.

آریا، مدیر تولید، دستش را روی بازوی رباتی گذاشت که یک ماه پیش خطا کرده بود. ربات سرد و بی روح بود، اما انگشتان آریا هنوز گرمای حادثه را حس می‌کردند؛ خاطره‌ای که به او یادآوری می‌کرد، مراقب باش! نگاهش به مانیتور برگشت؛ اگر سیستم فعال نمی‌شد، پروژه‌ ی راه اندازی خط تولیدی که ماه‌ها روی آن کار کرده بودند نابود می‌شد.

یلدا، مدیرعامل شرکت، آرام در میان سایه و روشن، وارد سالن تولید شد؛ در حالیکه نور آبی چراغ‌ها روی صورتش می رقصید.
گفت: هنوز صدای آن روز را می‌شنوی؟ لبخندی سرد و کوتاه بر صورت آریا نقش بست: ـبعضی صداها از ذهن نمی‌روند… اما باید جلو برویم.

چشمش به پیام چشمک‌زن روی مانیتور افتاد: «فرمان مرکزی — آماده‌ی فعال‌سازی». لحظه‌ای مکث کرد و به یاد آورد تجربه‌ی مدیریت ریسک و الگوریتم‌های یادگیری ماشینی که ماه‌ها توسعه داده بود. اگر دقت نمی‌کرد، همه‌چیز از دست می‌رفت، اما اگر با فکر پیش می‌رفت، ربات می آموخت و خط تولید جانی تازه می‌گرفت.

آریا، نفس عمیقی کشید، لحظه ها به سرعت می گذشت، دستش را روی دکمه گذاشت؛ تپش قلبش با حرکت بازوی ربات هم‌زمان شد. سالن پرشده بود از سکوت. نه شکست بود، نه پیروزی — فقط مکثی پر از امید، ترس و تصمیمی که ریسک و آینده را به هم پیوند می‌داد. در خاموشی‌ای که حرف‌های نگفته را در خود پنهان کرده بود، تماس دست آریا با ربات، حس مراقبت و انسانیت را منتقل کرد؛ گویی آینده آرام از میان سایه‌ها تابید و لبخند زد.