نام گذاری سال جدید و انتخاب شعار سال با عنوان «سرمایه گذاری برای تولید»، نشان از درک وضعیت موجود و توجه بر لزوم سرمایه های گذاری های جدید، در حاکمیت است و جای خرسندی است ولی تحقق این شعار نیازمند، پیش شرط هایی است که از ان جمله می توان به عادی سازی روابط خارجی، بهبود فضای کسب و کار، به رسمیت شناختن حقوق بخش خصوصی و … اشاره کرد.
اسماعیل حبیبی، مشاور رئیس سازمان ملی بهره وری ایران در یادداشتی اختصاصی در پایگاه خبری بهره ورنیوز نوشته است:
مطابق با آمار منتشر شده توسط بانک مرکزی جمهوری اسلامی ایران، متاسفانه در سال ۹۷ برای اولین بار از زمان انتشار حساب های ملی کشور در سال ۱۳۳۸، نرخ استهلاک از نرخ تشکیل سرمایه ثابت، پیشی گرفت. به این معنی که میزان سرمایه گذاری های جدید جذب شده حتی جوابگوی جبران استهلاک سرمایه های موجود هم نیست.
در نتیجه میزان موجودی خالص سرمایه در کشور از سال ۱۳۹۷ با یک روند نزولی مواجه شده است. تبعات و نتایج این اتفاق نامیمون، در سالهای آینده بیشتر از آنچه امروز می بینیم خودنمایی خواهد کرد. کاهش توان تولید واحدهای صنعتی در نتیجه فرسودگی ماشین آلات تولیدی از جمله این تبعات است که تجمیع شده آن در کاهش تولید ناخالص داخلی کشور دیده خواهد شد.
وخامت اوضاع زمانی معلوم خواهد شد که بدانیم حجم اقتصادی رقبای منطقه ای ما مانند عربستان و ترکیه در سال اخیر هم حدود ۳ برابر ایران شده است و این شکاف سال به سال در حال بزرگ تر شدن است.
از همین نویسنده بخوانید
از برنامه «الگور» تا «پروژه منهتن»؛ دولت کارآمد با هزینه کمتر، سالها در دستور کاخ سفید است
ضرورت تدوین نقشه راه ارتقای بهرهوری ملی
بهرهوری؛ از ایده تا اجرا در جهان
همانگونه که می دانیم، رشد اقتصادی از دو مسیر سرمایه گذاری های جدید و بهره وری حاصل می شود ولی یک برداشت نادرست از این موضوع، این است که این دو مسیر را مستقل از هم بدانیم، در حالی که این دو مسیر دستیبابی به رشد اقتصادی، به هم وابسته هستند. یعنی وقتی سرمایه گذاری کاهش یافته است، نباید انتظار داشته باشیم از طریق بهره وری به رشد اقتصادی قابل توجهی دست یابیم.
افزایش بهره وری از طریق ارتقای مهارت منابع انسانی یا سایر روش های بهبود و توسعه مدیریت، دارای یک سقف است. افزایش قابل توجه بهره وری، نیازمند ارتقای تکنولوژی است و ارتقای تکنولوژی نیازمند جذب سرمایه گذاری های جدید است. نباید انتظار داشت با تمرکز بر بهره وری و بدون جذب سرمایه گذاری جدید، به رشد اقتصادی قابل توجهی که جبران کننده رکود اخیر اقتصاد کشور باشد، دست یابیم.
برای مثال آیا بدون ارتقای تکنولوژی تولید برق، می توان راندمان نیروگاه های کشور که اکنون میانگین آن کمتر از ۴۰ درصد است، را افزایش داد؟ بدون ارتقای ماشین آلات و تجهیزات تولید فولاد، می توان چشم امید به ارتقای بهره وری این صنعت داشت؟ جواب قطعا منفی است.
نام گذاری سال جدید و انتخاب شعار سال با عنوان «سرمایه گذاری برای تولید»، نشان از درک وضعیت موجود و توجه بر لزوم سرمایه های گذاری های جدید، در حاکمیت است و جای خرسندی است ولی تحقق این شعار نیازمند، پیش شرط هایی است که از ان جمله می توان به عادی سازی روابط خارجی، بهبود فضای کسب و کار، به رسمیت شناختن حقوق بخش خصوصی و … اشاره کرد که در آینده در مورد آنها مفصلا صحبت خواهیم کرد.
مطالب مرتبط:
نوروز با بهرهوران (2): انذار در زمینه چگونگی «سرمایهگذاری برای تولید»