هیچ راهكار كوتاهمدتی برای جبران كمبود آب به جز اصلاح الگوی مصرف و سرمایهگذاری بر طرحهای سازگار با محیطزیست وجود ندارد.
به گزارش پایگاه خبری بهره ورنیوز، اسماعیل کهرم در تعادل نوشته است:
اصلیترین روش برای مقابله با مشكل كم آبی و ایضا مقابله با هر ناترازی و كمبود دیگر مانند كمبود برق و بنزین و… اصلاح الگوی مصرف است. تعطیل كردن روزهای هفته و روشهای تهاجمی دردی از این مشكل دوا نمیكند. اصولا از طریق اصلاح الگوی مصرف است كه میتوان شرایط كشور را به سمت ثبات و رشد سوق داد.
در كنار مسائل مرتبط با اصلاح الگوی مصرف كه امری فرهنگی و ناشی از نظام فكری و تربیتی است، كشورهای مختلف برای مقابله با كم آبی روشهایی را در پیش میگیرند كه ذیل روشهای سختافزارانه و تهاجمی دستهبندی میشوند. یكی از این روشها كه طی روزهای اخیر هم بحثهای زیادی را در ایران در محافل اقتصادی و تخصصی ایجاد كرده، موضوع شیرین كردن آب دریا و انتقال آب از نوار ساحلی به سمت فلات مركزی ایران است.
پرسش این است كه آیا یك چنین روشی برای ایران مناسب است و میتواند گرهی از هزار توی مشكل كم آبی در ایران باز كند؟ اغلب طرفداران این ایده، عربستان، امارات و كشورهای حاشیه خلیج فارس را مثال میزنند و با تكیه بر آن به ایران هم پیشنهاد میكنند كه از این روش استفاده كند.
گفته میشود در عربستان ۷میلیارد مترمكعب آب شرینسازی میشود و راهی این كشور برای مصرف میشود. عربستان سعودی هزار برابر ایران آب شیرین میكند و با آب شیرینكنها و تصفیه فاضلابها، ۳۳میلیون نفر را آب آشامیدنی میدهد. این در حالی است كه ما در ایران هر سال ۴۴۰هزار متر مكعب، آب شیرین میكنیم و عربستان بیش از ۷میلیون مترمكعب آب شیرین میكند.
اما نكتهای كه در ایران مورد توجه قرار نمیگیرد حجم آبهای زیرزمینی در ایران و مقایسه آن با سایر كشورهای منطقه است. اگر عربستان سعودی، امارات، قطر، یمن، بحرین، كویت و…را در كنار هم جمع كنیم كمتر از ۱۸میلیارد مترمكعب آب زیرزمینی در این كشورها وجود ندارد. این در حالی است كه در ایران بیش از ۱۰۳میلیارد متر مكعب آبهای زیرزمینی وجود دارد كه به دلیل مصرف نادرست یا هدر رفته یا استفاده نامناسبی از آن میشود.
سایر كشورهای منطقه مانند امارات، قطر و…هم همگی به سمت آب شیرین كردن خلیج فارس حركت كردهاند. از سوی دیگر، یكی از موضوعات مهم در اجرای این پروژه هزینههای زیاد آن است. این فرآیند تنها برای هر متر مكعب آب شیرین شده، بیش از ۵دلار هزینه دارد. این هزینهها برای انتقال لولهها از نوار ساحلی به فلات مركزی، چند ده برابر است.
موضوع مهمتر اما ابعاد زیست محیطی مخرب مساله انتقال آب است خوب است از مخاطبان پرسیده شود كه نمك دریا پس از شیرینسازی چه میشود؟ بسیاری از افراد تصور میكنند نمك دریا پس از شیرین كردن آب از بین میرود اما اینگونه نیست. این نمك دوباره به دریا باز میگردد و ضربات جبرانناپذیری به محیط زیست و اكوسیستم منطقه میزند.
در صورت اجرای یك چنین ایدهای موجودات دریاها از عروسهای دریایی گرفته تا نهنگ و كوسه و ماهیها مشكل پیدا میكنند، در واقع اكوسیستم منطقه تغییر پیدا كرده و حیات انسانها هم با مخاطره مواجه میشود. استرداد نمكها به دریا نه تنها محیطزیست دریایی و زمینی را نابود میكند بلكه پس از مدتی خطرات جدی برای سلامتی انسان نیز دارد. اگر نمكها پس از شیرین كردن آب به دریا بازگردانده شود، همگی ما با خطر سلامتی و ایمنی مواجه میشویم.
لذا هیچ راهكار كوتاهمدتی برای جبران كمبود آب به جز اصلاح الگوی مصرف و سرمایهگذاری بر طرحهای سازگار با محیطزیست وجود ندارد. باید بدانیم، مساله كمبود آب در ایران كوتاهمدت و با استفاده از روشهای تهاجمی مانند شیرین كردن آب دریا حل نمیشود. باید در مصرف آب صرفه جویی كرده و الگوی موثری در مصرف آب پیدا كنند.به جز این راهی نیست.
مطالب مرتبط: