هیچ راهکار کوتاهمدتی برای جبران کمبود آب به جز اصلاح الگوی مصرف و سرمایهگذاری بر طرحهای سازگار با محیطزیست وجود ندارد.
به گزارش پایگاه خبری بهره ورنیوز، اسماعیل کهرم در تعادل نوشته است:
اصلیترین روش برای مقابله با مشکل کم آبی و ایضا مقابله با هر ناترازی و کمبود دیگر مانند کمبود برق و بنزین و… اصلاح الگوی مصرف است. تعطیل کردن روزهای هفته و روشهای تهاجمی دردی از این مشکل دوا نمیکند. اصولا از طریق اصلاح الگوی مصرف است که میتوان شرایط کشور را به سمت ثبات و رشد سوق داد.
در کنار مسائل مرتبط با اصلاح الگوی مصرف که امری فرهنگی و ناشی از نظام فکری و تربیتی است، کشورهای مختلف برای مقابله با کم آبی روشهایی را در پیش میگیرند که ذیل روشهای سختافزارانه و تهاجمی دستهبندی میشوند. یکی از این روشها که طی روزهای اخیر هم بحثهای زیادی را در ایران در محافل اقتصادی و تخصصی ایجاد کرده، موضوع شیرین کردن آب دریا و انتقال آب از نوار ساحلی به سمت فلات مرکزی ایران است.
پرسش این است که آیا یک چنین روشی برای ایران مناسب است و میتواند گرهی از هزار توی مشکل کم آبی در ایران باز کند؟ اغلب طرفداران این ایده، عربستان، امارات و کشورهای حاشیه خلیج فارس را مثال میزنند و با تکیه بر آن به ایران هم پیشنهاد میکنند که از این روش استفاده کند.
گفته میشود در عربستان ۷میلیارد مترمکعب آب شرینسازی میشود و راهی این کشور برای مصرف میشود. عربستان سعودی هزار برابر ایران آب شیرین میکند و با آب شیرینکنها و تصفیه فاضلابها، ۳۳میلیون نفر را آب آشامیدنی میدهد. این در حالی است که ما در ایران هر سال ۴۴۰هزار متر مکعب، آب شیرین میکنیم و عربستان بیش از ۷میلیون مترمکعب آب شیرین میکند.
اما نکتهای که در ایران مورد توجه قرار نمیگیرد حجم آبهای زیرزمینی در ایران و مقایسه آن با سایر کشورهای منطقه است. اگر عربستان سعودی، امارات، قطر، یمن، بحرین، کویت و…را در کنار هم جمع کنیم کمتر از ۱۸میلیارد مترمکعب آب زیرزمینی در این کشورها وجود ندارد. این در حالی است که در ایران بیش از ۱۰۳میلیارد متر مکعب آبهای زیرزمینی وجود دارد که به دلیل مصرف نادرست یا هدر رفته یا استفاده نامناسبی از آن میشود.
سایر کشورهای منطقه مانند امارات، قطر و…هم همگی به سمت آب شیرین کردن خلیج فارس حرکت کردهاند. از سوی دیگر، یکی از موضوعات مهم در اجرای این پروژه هزینههای زیاد آن است. این فرآیند تنها برای هر متر مکعب آب شیرین شده، بیش از ۵دلار هزینه دارد. این هزینهها برای انتقال لولهها از نوار ساحلی به فلات مرکزی، چند ده برابر است.
موضوع مهمتر اما ابعاد زیست محیطی مخرب مساله انتقال آب است خوب است از مخاطبان پرسیده شود که نمک دریا پس از شیرینسازی چه میشود؟ بسیاری از افراد تصور میکنند نمک دریا پس از شیرین کردن آب از بین میرود اما اینگونه نیست. این نمک دوباره به دریا باز میگردد و ضربات جبرانناپذیری به محیط زیست و اکوسیستم منطقه میزند.
در صورت اجرای یک چنین ایدهای موجودات دریاها از عروسهای دریایی گرفته تا نهنگ و کوسه و ماهیها مشکل پیدا میکنند، در واقع اکوسیستم منطقه تغییر پیدا کرده و حیات انسانها هم با مخاطره مواجه میشود. استرداد نمکها به دریا نه تنها محیطزیست دریایی و زمینی را نابود میکند بلکه پس از مدتی خطرات جدی برای سلامتی انسان نیز دارد. اگر نمکها پس از شیرین کردن آب به دریا بازگردانده شود، همگی ما با خطر سلامتی و ایمنی مواجه میشویم.
لذا هیچ راهکار کوتاهمدتی برای جبران کمبود آب به جز اصلاح الگوی مصرف و سرمایهگذاری بر طرحهای سازگار با محیطزیست وجود ندارد. باید بدانیم، مساله کمبود آب در ایران کوتاهمدت و با استفاده از روشهای تهاجمی مانند شیرین کردن آب دریا حل نمیشود. باید در مصرف آب صرفه جویی کرده و الگوی موثری در مصرف آب پیدا کنند.به جز این راهی نیست.
مطالب مرتبط: