وقتی «استقلال» به بینیازی از خارج و محدودیت و ممنوعیت و «خودکفایی» معنا میشود و به بهانههای صرفهجویی ارزی و حمایت از تولیدات داخلی و… و با وضع تعرفههای سنگین یا ممنوعیتهای وارداتی، با «آزادی تجارت» مقابله میشود، توقع جز آن است که هر روز بر حجم و گستره قاچاق افزوده و تبادلات تجاری رسمی کشور دچار نزول و سقوط شود؟!
به گزارش پایگاه خبری بهره ورنیوز، حسین حقگو در تعادل نوشته است:
هر روزه اخباری در رسانههای کشورمان منتشر میشود که بسیاری از آنها اگر در کشور دیگری انتشار یابد، حیرت و تعجب همگانی را برمیانگیزد و موجی از بحث و گفتوگو را به دنبال میآورد، اما در این سرزمین این اخبار عجیب و غریب، امری عادی و معمولی و حتی اسباب تفاخر و کارآمدی نظام حکمرانی محسوب میشود. یکی از این اخبار، خبر «کشف بیش از ۱۳۰ دستگاه چرخ خیاطی خارجی قاچاق به ارزش بیش از ۱,۵ میلیارد تومان» است که اخیرا ازسوی رییس پلیس امنیت اقتصادی اعلام شد (تسنیم- ۱۴۰۳/۱۱/۳۰)
سوال اساسی آن است که چرا باید «چرخ خیاطی» که وسیله و ابزار خلق ثروت است و میتواند ضمن ایجاد معیشت سالم برای مالک یا کاربر آن، سبب بزرگ شدن اقتصاد ملی شود، ابزار جرم و قاچاق محسوب شود؟! آنهم در شرایطی که میزان قاچاق پوشاک به کشور حدود ۱,۵ میلیارد دلار برآورد میشود. (سخنگوی ستاد مبارزه با قاچاق کالا و ارز- ۲۲/۷/۱۴۰۲) و اینکه «تراز صنعت نساجی در سال ۱۴۰۲ نسبت به سال قبلتر سه برابر منفی شده است.» (سایت اتاق تهران-۱۶/۲/۱۴۰۳) از یکسو امکان و ابزار تولید از تولیدکنندگان داخلی سلب و از سوی دیگر با واردات محصولات موردنیاز جامعه و در اینجا «پوشاک» هم از خارج به عنوان کالای قاچاق مبارزه میشود!
به راستی چرا هزاران هزار قلم کالای موردنیاز جامعه اعم از لوازم آرایشی و بهداشتی و اسباببازی و آبنبات و شکلات تا کفش و پوشاک و لوازم خانگی و… (حدود ۲۰۰۰ ردیف تعرفه) در لیستسیاه وارداتی قرار میگیرند. درحالی که ممنوعیتهای وضع شده کمتر پشتوانه قانونی دارند («برقراری موانع غیرتعرفهای و غیرفنی برای واردات به جز در مواردی که رعایت موازین شرع اقتضا میکند، ممنوع است»- ماده ۲۲ احکام دایمی برنامههای توسعه).
از سوی دیگر به سبب ارزان نگه داشتن مصنوعی قیمت حاملهای انرژی یا اختصاص یارانههای بدون هدف به کالاهای اساسی و دارو و… با سیل قاچاق این کالاها به خارج مواجهیم؟ آیا به راستی سیاستها و رویههای اعمالی تاکنون نتیجهبخش بوده است که به ادامه آنها اصرار میشود؟!
هزاران قلم کالا به سبب سیاستهای غلط اقتصادی و نرخ دستوری ارز و وضع تعرفههای سنگین و… قاچاق محسوب شده و از طرق به اصطلاح غیرقانونی به کشور وارد یا از آن خارج میشوند و هم دولت از اخذ حقوق گمرکی و عوارض مربوطه بینصیب میماند و هم مردم مجبور به استفاده از کالاهای بدون نظارت استاندارد و خدمات پس از فروش و… میشوند و تولیدکنندگانی که امکان رقابت سالم با رقبای در سایه خود را از دست میدهند و هم انرژی و توان اطلاعاتی و انتظامی کشور به جای آنکه مصروف انواع جرایم و تخلفات و ایجاد امنیت و آرامش جانی و مالی و روانی برای جامعه شود، صرف تعقیب و گریز و بازداشت فلان و بهمان به اصطلاح قاچاقچی و… میشود؟!
چرا اقتصاد ما این میزان قاچاق و قاچاقچی و خریدار کالای قاچاق و… تولید میکند؟! واقعیت آن است که بیش از دو دهه از تشکیل ستاد مبارزه با قاچاق کالا و ارز میگذرد و هر سال بر حجم قاچاق افزوده شده است («حجم اقتصاد غیررسمی در سال جاری به حدود ۳۲ میلیارد دلار رسیده است.» -مرکز پژوهشهای مجلس- ۷/۸/۱۴۰۳)
چراکه رویکرد سیاستگذار به این موضوع امنیتی و اطلاعاتی و نه اقتصادی بوده است. در اقتصادی غیررقابتی و بسته و دولتی که در آن سرکوب قیمتها و کمیابی و چند نرخی شدن ارزهای خارجی و… وجه غالب است و سیاست خارجی نیز در تنش دایمی با جهان و اقتصاد آن قربانی تحریمهای سنگین ناعادلانه است، مگر جز هرچه بزرگتر شدن اقتصاد سایه و هرچه فربهتر شدن باندهای بزرگ فعال در این حوزه انتظار دیگری میتوان داشت؟!
وقتی «استقلال» به بینیازی از خارج و محدودیت و ممنوعیت و «خودکفایی» معنا میشود و به بهانههای صرفهجویی ارزی و حمایت از تولیدات داخلی و… و با وضع تعرفههای سنگین یا ممنوعیتهای وارداتی، با «آزادی تجارت» مقابله میشود، توقع جز آن است که هر روز بر حجم و گستره قاچاق افزوده و تبادلات تجاری رسمی کشور حتی در مقایسه با کشورهای مجاور (عربستان رقمی معادل ۳ برابر، ترکیه معادل ۳,۵ برابر و امارات ۵ برابر ارزش تجارت ایران را در سال گذشته ثبت کردهاند – ۲۱/۱۱/۱۴۰۳) دچار نزول و سقوط شود؟!
به جای مبارزه با «چرخ خیاطی» (آسیاب بادی)، «چرخ» اقتصاد را دریابید که نمیچرخد و فساد و فقر و… تولید میکند و رنج مردم این سرزمین را وسیعتر و عمیقتر و عرق شرم و ترس بر جان آدمی مینشاند!
مطالب مرتبط: