دیپلماسی توسعه یعنی ورود فعال بخش خصوصی به صحنهای فراتر از تجارت و سرمایه؛ به میدان بازتعریف تصویر ایران در عصر جدید.
به گزارش پایگاه خبری بهره ورنیوز، علی نقوی در تعادل نوشته است:
در جهانی که امروز، تصویر کشورها با پروژههای تمدنساز سنجیده میشود، ایران نیازمند یک برنامه پروژهمحور دهساله است؛ نه برای ترمیم گذشته، بلکه برای ساختن آینده. کشوری که میخواهد در مدار رقابت باقی بماند، باید ایران ۲۰۳۴ را نه صرفا یک آرزو، بلکه یک نقشه راه ملی ببیند؛ ایرانی توسعهیافته، با زیرساختهایی در تراز جهانی، پیوند خورده با اقتصاد منطقه و منطبق با الزامات نظم جدید جهانی.
در این مسیر، طراحی و اجرای چند کلانپروژه با همکاری معماران برجسته جهانی میتواند نشانه تنفسی تازه از ایران در معماری نظم جدید باشد؛ پروژههایی که نهتنها زیربنا، بلکه تصویر ایران را در حافظه جهانی بازتعریف کنند. همزمان، بخش قابل توجهی از جامعه ایران، در سالهای گذشته، نه فقط فرصت توسعه، بلکه اعتماد به نفس ملی را نیز از دست دادهاند.
مردمی که بار فشار تحریم و تورم را نیز به دوش کشیدند، امروز بیش از هر چیز، به چشماندازی نیاز دارند که باور به آینده را بازگرداند. بازیابی این اعتماد، از یک نقطه مشروع، الهامبخش و ملی آغاز میشود: ایران ۲۰۳۴ به مثابه تصویر آینده و اتاق ایران به عنوان نماینده قانونی بخش خصوصی و نخبگان جامعه، دقیقا همان نقطه است.
نشانههایی از تغییر نگاه در سطح حاکمیت به توسعه کشور دیده میشود؛ رویکردی که توسعه را نه پروژهای دولتی، بلکه ماموریتی ملی میداند که تنها با مشارکت واقعی بخش خصوصی به نتیجه میرسد. با این حال، کارنامه دولتها در تحقق توسعه، چه در زیرساخت، چه در جذب سرمایه و چه در رفاه عمومی، قابل دفاع نیست. امروز، بیش از همیشه، باید فرمان توسعه را به بخش خصوصی و نهادهای ملی آن سپرد.
در میانه رفتوآمدهای فشرده دیپلماتیک میان شرق و غرب و در آستانه توافقی که میتواند فصلی نو از تعاملات ایران با جهان رقم بزند، یک ماموریت راهبردی همچنان مغفول مانده است: دیپلماسی توسعه. ماموریتی که نهتنها مکمل سیاست خارجی رسمی است، بلکه بستر واقعی بازتعریف چهره ایران در جهان را فراهم میآورد.
دیپلماسی توسعه یعنی ورود فعال اتاق ایران و بخش خصوصی به صحنهای فراتر از تجارت و سرمایه؛ به میدان بازتعریف تصویر ایران در عصر جدید. ایران جدید و پویا، نه در قاب گفتوگوهای سیاسی که در آینه پروژههای جهانی، اعتمادسازی اقتصادی و مشارکت نخبگان معنا مییابد.
امروز، تصویر کشورها در حافظه جهانی، نه با بیانیهها، بلکه با برندهای زیرساختی، شهرهای هوشمند، مراکز نوآوری و سرمایهگذاریهای مشترک ترسیم میشود. در چنین جهانی، اتاق ایران باید پرچمدار دیپلماسی توسعه باشد؛ نه در رقابت با وزارت خارجه، بلکه در همافزایی با آن؛ نه به جای گفتوگو با قدرتها، بلکه برای ساخت روایتی تازه از ایران، با زبان پروژه، سرمایه و آیندهسازی.
دیپلماسی توسعه، ماموریت تمدنی بخش خصوصی ایران است؛ پلی برای اتصال مذاکرات رسمی به اعتماد جهانی و موتور پیشران برای تبدیل توافقها به برنامه، برنامه به سرمایه و سرمایه به آینده. اکنون زمان آن رسیده که توسعه، نه فقط یک اولویت داخلی، بلکه زبان مشترک ایران با جهان باشد؛ زبانی که اتاق ایران باید گوینده اصلی آن باشد.
مطالب مرتبط: